Ang Pagbabalik, Part 7 of 11

Photo by Mohammad Al Sali

By LEE CANETE – IKA-PITONG YUGTO – CASA

Nang huminto kami ay nagulat ako sa pinagdalhan nya sa akin, isang lumang building sa ilang na lugar. Tinanong ko sya kung nasaan na kami. Hindi nya ako sinagot at sinabing bumaba ako ng taxi. Sinabi kong hindi embahada ang lugar na ‘yun gaya ng sinabi nyang pagdadalhan sa akin. Dalawang lalaki ang lumabas galing sa building, hinila nila akong pababa ng taxi. Nang magpumiglas ako ay tinakpan ng isa ang aking bibig habang ang dalawa ay pinagtulungan akong buhatin papasok sa loob ng building. Sa isang kwartong madilim, maamoy at walang bintana, doon, isa na namang BANGUNGOT sa buhay ko ang nangyari. Halinhinan nila akong pinagsamantalahan. Parang mga gutom na hayop na pinagpasasaan nila ang aking katawan. Labis na pagkadiri at pagkasuklam ang naramdaman ko sa kanila, dahil sa bukod sa ginagawa nilang kababuyan sa akin ay amoy na amoy ko pa ang mabahong katawan nila. Wala akong magawa, habang hawak ng dalawa ang magkabilang kamay ko ay nakapatong naman sa akin ang isa sa kanila, at halinhinan nilang ginawa iyon. Gusto ko ng mamatay ng oras na ‘yun, o gumising sa isang masamang bangungot na kasalukuyang nangyayari sa akin. Diyos na lang ang tanging nahingan ko ng tulong sa pagkakataong iyon. Ang tagal na panahon na palang nakalimot ako sa Kanya. Kelan nga ba ako huling nanalangin at nagpasalamat sa kanya. Hindi ko na maalala kung kelan ‘yun.

Iniwan nila akong hubad, masakit ang katawan at umiiyak. Nagpapalahaw at nagsisigaw ako sa labis na galit sa kanila. Narinig kong ikinandado nila ang pintuan ng maliit na kwartong kinaroroonan ko. May naulinigan akong mahinang katok sa dingding. Sinagot ko ng katok ang nasa kabila. Sa maliit na butas ay may ipinasok syang maliit na papel. Agad ko ung kinuha at binasa. Humihingi ng tulong makaalis sa lugar na iyon ang nagbigay ng sulat. Tinawag ko sya sa pamamagitan ng pagsalita sa maliit na butas sa dingding, tinanong ko kung sino sya at anong ginagawa namin sa lugar na ‘yun. Sinabi nyang Chandrika ang pangalan nya, at casa daw ang lugar na kinaroroonan namin. Bigla akong nakadama ng sikdo sa aking dibdib at halos mapasigaw na tinawag ang pangalan nya. “Chandrika, I am Marina!” Marina! Why you’re here? Tanong nya sa akin. Ikinuwento ko ang ginawang pananamantala ng amo naming lalaki sa akin at ang pagtakas ko.

Nagkwento din sya na niloko sya ng kababayan nya na nangakong tutulungan sya sa problema nya sa amo namin, pero sa kasamaang palad ay dito nga sya dinala sa casa. At gaya ng ginawa nila sa akin, halinhinan din syang pinagsamantalahan ng tatlong lalaking nagkulong sa amin sa bahay na ‘yun. Walang tigil ang aming pag-iyak habang naguusap, walang patid ang galit na nanggagaling sa aming dibdib na inilalabas namin sa aming mga bibig.
TO BE CONTINUED

Posted in Buhay OFW | Tagged , | Comments Off on Ang Pagbabalik, Part 7 of 11

Ang Pagbabalik, Part 6 of 11

Photo by Mohammad Al Sali

By LEE CANETE – IKA-ANIM NA YUGTO – PAGTAKAS, ANG TANGING PAGASA

Ikatlong araw ng umuwi si Madam, pero nagulat ako dahil wala si Chandrika. Tinanong ko si Madam, at sa pagalit na sagot ay sinabi nyang tinakasan daw sya habang natutulog sya sa ospital. May nakilala daw lalaking kababayan nya si Chandrika at sumama sya. Sa sinabing ‘yun ni Madam ay lalo akong nag-alala, hindi para kay Chandrika kundi para sa akin. Dahil wala na akong kasamang pwede kong pagsumbungan ng nangyari sa akin. Nagtama ang mga mata namin ni Madam at napaiyak ako. Tinanong nya ako kung bakit ako umiiyak. Sinabi ko kay Madam ang nangyari tatlong gabi ang nakaraan, ang kahayupan ng asawa nya. Ngunit imbes na makadama ng awa gaya ng akala ko ay sabunot at sampal ang naging sagot nya sabay sigaw na “INTA HAYWAN, QADAB!” (Hayup ka, sinungaling). Sinabi ko sa kanyang hindi ako nagsisinungaling at sinabi kong samahan nya akong magpa medical upang patunayan ang lahat. Ngunit imbes na sumagot ay tinalikuran nya lang ako.

Kinagabihan, naririning kong nagsisigawan ang mag-asawa. Sa konting natutunan kong salita nila ay naunawaan kong pinipilit ni Madam na magtapat ang asawa nya tungkol sa isinumbong ko. Nakadama ako ng matinding takot, naalala ko ang banta ng hayup na asawa nya sa akin, “papatayin kita kapag nagsumbong ka kahit kanino.” Hindi ko malaman ang aking gagawin, nahaluan ng pagkataranta ang malaking takot na nadarama ko. Naalala ko si Chandrika, nasaan na kaya sya ngayon. Naalala ko ang ginawa nyang pagtakas. Mabilis kong ikinandado ang pintuan ng kwarto ko at agad nag-impake ng maleta ko. TATAKAS AKO! Ito na lang ANG PAGASA ko… ang tumakas. Nasabi ko sa sarili ko.

Madaling araw, nang tulog na sila ay dahan dahan akong bumaba at lumabas ng bahay nila, hindi alam saan pupunta. Naglakad na walang patutunguhan. Maya maya’y may pumarang taxi sa aking tabi. Tinanong ako ng driver kung saan pupunta. Sinabi kong hindi ko alam dahil tumakas lang ako sa bahay ng amo ko. Nag-alok syang ihahatid ako sa embahada ng Pilipinas upang duon muna tumuloy. Nabuhayan ako ng loob at nakadama ng pagasa ng marinig ang katagang Embahada ng Pilipinas. Agad akong sumakay sa taxi nya at mabilis nyang pinaandar ang sasakyan. Nagpa-ikot ikot ang driver kung saan saang kalsada, habang hawak ang kanyang cellphone at may kausap, na hindi ko mawari kung anong lengguwahe ‘yun. Nanatiling wala akong kibo at hinintay na lang na makarating kami sa pinangako nyang pagdadalhan sa akin.
TO BE CONTINUED

Posted in Buhay OFW | Tagged , | Comments Off on Ang Pagbabalik, Part 6 of 11

Ang Pagbabalik, Part 5 of 11

Photo by Mohammad Al Sali

By LEE CANETE – IKA-LIMANG YUGTO – ANG SIMULA NG BANGUNGOT SA BUHAY KO

Dumating ang isang pangyayaring nagpabago sa takbo ng buhay ko. Iyon ang naging simula ng pagdurusa’t hirap na kahit sa hinala ay hindi sumagi sa isipan ko na mangyayari sa akin. Na-ospital nun si Madam dahil inoperahan sa sakit sa bato. Kailangan manatili ng ilang araw sa ospital upang magpagaling ng husto. At dahil kailangang may magbantay ay laging nasa ospital din si Chandrika. Sa unang gabi pa lang na kami lang ni Sir sa bahay ay nangyari ang BANGUNGOT ng buhay ko.

Bandang alas diyes ng gabi nuon ng tawagin ako ni Sir sa kwarto nya. Sinabihan nya akong masahihin ko sya. Sa kabila ng pagtanggi at pagsabing hindi ako marunong ay nagpumilit pa rin sya. Ang sabi nya ay sa likod lang daw dahil napagod sya sa trabaho nya. Wala akong nagawa kundi lumapit sa kanya na nuon ay nakahiga na sa kama nila. Pinakuha nya ang lotion na nakapatong sa dresser ni Madam. Pagbalik ko ay nagulat ako dahil wala na syang damit pang-itaas, tangging karsonsilyo na lamang ang suot nya.

Akma akong lalabas ng kwarto ng sigawan nya ako at sabihing lumapit at masahihin sya. Nanaig ang takot ko sa kanya na baka saktan nya ako kapag hindi ako sumunod. Dumapa sya sa kama at sinabing umpisahan ko ang pagmasahe sa likod nya. Inumpisahan ko syang masahihin ng nakatayo ako at malayo sa kanya, pilit ko lang inaabot ang likuran nya at pinapahiran ng lotion. Sinabihan nya akong umupo sa tabi nya at diinan ang pagmasahe.
Pag upo ko sa kama ay bigla syang tumihaya at hinawakan ako sa magkabilang braso. Nagulat ako dahil nakatayo ang ari nya, tandang nilulukuban na sya ng mala demonyong pagnanasa sa akin. Inihiga nya ako sa kama at kinubabawan, nagpupumiglas ako at nagmakaawa sa kanya. “Sir, please don’t do this” umiiyak na sabi ko sa kanya. Sinampal nya ako na halos ikabingi ko, sabay sabi sa akin na ibigay ko ang gusto nya kung hindi ay papatayin nya ako. Wala raw akong magagawa dahil kami lang ang nasa bahay na iyon.

Nagsisigaw at nagpupumiglas ako pero sampal lagi ang naging sagot nya sa akin. Hindi ako makapiglas dahil sa kaliitan ko at sa laki ng katawan nya ay halos imposibleng makawala ako sa pagkakadagan nya sa akin. Habang hawak ng isang kamay ang leeg ko ay mabilis na hinubaran nya ako gamit ang kabilang kamay nya. Sa tuwing magtatangka akong sumigaw ay sinasampal nya ako. Naubusan na ako ng lakas sa kakapiglas, wala na akong nagawa kundi ang humagulgol ng iyak habang ginagawa nya ang kanyang kademonyohan sa akin. Muli nya akong pinagbantaan na papatayin kung magsusumbong kahit kanino, lalo na sa asawa nya. Panay ang iyak ko, ilang beses kong tinawag ang pangalan ng mga anak ko, wari’y humihingi ng tulong sa kanila..“Angel..Adrian..mga anak ko.”

Nang makatapos sya ay inakala kong hahayaan na nya akong makaalis ng kwarto nya. Pero hindi pa pala dun matatapos ang paghihirap ko. Bigla nya akong hinawakan sa katawan at idinapa, sabay hawak sa aking balakang at pilit na ipinapasok ang sarili nya sa aking likuran. Nagwawala na ako sa pagpiglas dahil naunawaan ko na ang gusto nyang mangyari, at alam kong hindi ko kakayanin ang gusto nyang gawin sa akin. “NO SIR PLEASE!” Ang sigaw ko sa kanya habang panay ang pilit kong makaalpas sa pagkakahawak nya sa katawan ko. Please Sir HARAM!, habang humahagulgol ako ng iyak. Bigla nya akong sinuntok sa tagiliran na ikinawala na aking malay, tuluyan na akong nanlambot at nawalan ng lakas. Hindi ko na nalaman kung ano pa ang sumunod na nangyari.

Ang namalayan ko na lang nang magising ako ay nasa kama ko na ako, nakahubad, napakasakit ng aking katawan, lalo na ang aking likuran na ginamit ng hayop na amo ko. Muli akong napahagulgol ng iyak, ang mga anak ko ang pumasok sa isipan ko. Kahit masakit ang buong katawan ko ay pinilit kong tumayo at nagpunta sa banyo, hinayaan kong umagos ang tubig ng shower sa buong katawan ko habang nakaupo ako sa sahig ng paliguan at umiiyak. Inisip ko na sana ay magawang hugasan ng tubig ang masamang nangyari sa akin.
TO BE CONTINUED

Posted in Buhay OFW | Tagged , | Comments Off on Ang Pagbabalik, Part 5 of 11

Ang Pagbabalik, Part 4 of 11

Photo by Mohammad Al Sali

By LEE CANETE – IKA-APAT NA YUGTO – ANG PAHIWATIG NG BANGUNGOT

Lumipas ang ilang buwan at agad kong napuna ang pagbabago ng ugali ng aking mga amo. Si Madam, naging mabunganga sa akin. Nung una’y inakala kong kaya naging mainitin ang ulo nya ay dahil hindi sila magkaanak ni Sir, kahit ilang taon na silang kasal. Lagi ko rin syang nakikita na sinasaktan si Chandrika, batok, sabunot, minsan malalakas na sampal pa.

Lahat ng gawa ko ay pinapansin, minsan may kasama pang batok kapag akala nya ay mali ang aking ginawa. Walang tigil ang bunganga habang panay ang kumpas ng kanyang mga kamay. Ang kasama kong si Chandrika, kapag ganung nagbubunganga na si Madam napapansin kong parang nanginginig sya sa takot. Si Sir naman, kung nung unang ilang araw ko ay parang walang imik, ngayon naman lagi kong nahuhuling nakatitig sa akin, kahit nakatalikod ako ay alam kong nakatingin sya sa akin. Madalas ko rin syang makitang tumitingin sa dibdib ko kapag nagsisilbi ako ng pagkain sa oras ng kanilang hapunan. May mga pagkakataon din na kapag hindi nakikita ni madam ay lalapit sya sa aking likuran at hahawakan ako sa braso, na nung una’y di ko gaano pinapansin pero nang lumaon ay napuna kong nagiging makahulugan. Nakakadama ako ng takot at pagiging asiwa sa ginagawa nya.

Nang minsang wala ang mag-asawa at magka-kwentuhan kami ni Chandrika nasabi ko sa kanya ang mga pagbabagong napuna ko sa kinikilos ng mga amo namin, lalo na ang ginagawang pananakit sa kanya. Bigla syang napaiyak at sa paputol putol na salita ay nasabi nyang matagal na syang binubugbog ni Madam. Wala pa raw ‘yung mga nakikita kong ginagawa sa kanya. Itinaas nya ang kanyang damit at pinakita ang kanyang likod, may malaking peklat na korteng trayanggulo. Tinanong ko sya kung napaano ‘yun, ang sagot nya ay pinaso raw ni Madam ng plantsa nang minsang namamalantsa sya at may pinapagawa si madam na hindi nya agad nagawa. Dinampot daw ang plantsa at idinikit sa likuran nya. Napaiyak ako sa naisip ko kung gaano naging kasakit ang pasuin ng plantsa sa likuran. Hindi rin daw sya pina-ospital, ibinili lang sya ng mga gamot at hinayaan gamutin ang sarili nya. Awang awa ako kay Chandrika, kaya pala pati ang mga braso nya ay puro bakas ng sugat, siguro dahil na rin sa pagmamalupit ni madam.

Pinaalalahanan din ako ni Chandrika na mag-iingat sa amo naming lalaki, dahil aniya’y may ni-rape na itong dating kasambahay na kapwa ko Pilipina. Na nang malaman ni Madam ang nangyari ay agad nyang ibinili ng tiket pauwi ang pinay para makaiwas sila sa anumang kasong maaaring isampa nito laban sa kanila.
TO BE CONTINUED

Posted in Buhay OFW | Tagged , | Comments Off on Ang Pagbabalik, Part 4 of 11

Ang Pagbabalik, Part 3 of 11

Photo by Mohammad Al Sali

By LEE CANETE – IKA-TATLONG YUGTO – BANSANG KUWAIT

Pagdating ko sa airport ng bansang Kuwait sama sama kaming mga kababaihang sa tingin ko ay DH din na pinapunta ng mga pulis sa isang kwarto. “Wait here.” ‘yun lang ang sinabi ng pulis. Maya maya tinawag ang pangalan ko, may sundo na raw ako na taga agency. Isang arabong mataas ang nagtanong kung ako daw ba si Marina, tango lang ang naisagot ko dahil sa kaba. Kinuha nya ang maleta ko at sinabing sumunod sa kanya. Sa loob ng sasakyan, wala akong imik, nakatingin lang ako sa labas ng sasakyan. Mga naglalakihang gusali, mga Malls na napapalamutian ng maraming ilaw. Mga naglalakad na tao na sa tingin ko ay mga Pilipino rin. Mga ibang lahi na animo’y mga pari sa mahabang puting damit na suot nila. Pagdating sa opisina na kalaunan ay nalaman kong isa palang agency, pinapasok ako sa isang kwarto at tinanong ako kung nagugutom ako. Tango lang ang isinagot ko sa tanong nya. Umalis sya at maya maya’y bumalik na may dalang kaning kulay pula at inihaw na manok.

Kinabukasan, sinundo ako ng sinasabing magiging amo ko raw. Isang malaking lalakeng mataba at sa tingin ko ay wala pang 40 yrs. old. Makapal ang balbas at bigote, malalim ang mga mata at medyo maitim ang kulay ng balat. Pagdating namin sa bahay nila ay nagulat ako sa laki, at luwang ng buong kabahayan. Hanggang ikatlong palapag ang bahay nila na kulay puti ang mga dingding. Pagpasok namin ay sinalubong kami ng isang medyo may katabaang babae, “Your Madam”, sabi sa akin ng lalaki. Inilahad ng babae ang kanyang kamay upang makipag-kamay, nahihiyang kinamayan ko sya na nakayuko at umiiwas tumingin ng diretso sa kanyang mga mata. “You’re Marina? I’m Madam Reem. I am your sponsor. You have mobile?” “Ma’am?” Tanging naitanong ko. “Cellphone, you have cellphone?” “Yes Ma’am”, sabay dukot sa aking bag ng mumurahin kong cellphone. Kinuha ni Madam ang cellphone at sinabing sumunod ako sa kanya. Isinama nya ako sa magiging kwarto ko, nadatnan namin dun ang isa pang kasambahay na ibang lahi, na kalaunan ay nalaman kong Bangladesh pala.

Umalis ang amo kong babae at sinimulan kong ilabas sa maleta ko ang iilang piraso ng damit na nagawa kong dalhin. Habang nilalabas ko ang aking mga damit ay nahulog ang iniipit kong larawan naming mag-iina na magkakayakap. Hindi ko napigilan ang maluha sa lungkot at awang nadama ko para sa aking mga anak. Iniisip ko kung kamusta na kaya sila, kung tulog na ba sila sa oras na ‘yun. Kung nakakain ba sila ng maayos. Naibulong ko sa sarili ko na para sa kanila rin ang ginawa kong paglisan, PARA SA KANILANG KINABUKASAN.

“Hello” sambit ng kasama kong Bangladesh na nagpabalik sa isip ko sa kasalukuyan. Nilingon ko ang kasama ko at sinagot din ng “Hi”. “I’m Chandrika”, sabi nya. Sinabi ko rin ang pangalan ko sa kanya habang nakatingin sa mukha nya na wari ko ay may lungkot sa kabila ng pilit na ngiting pinapakita nya sa akin. Napuna ko rin ang parang pantal ng bugbog sa mga braso nya pero hindi ko na gaanong binigyan ng masamang kahulugan. Nagkakwentuhan kami kahit pareho kaming nahihirapan dahil hindi rin sya gaano marunong ng salitang English.

“Marina!” dinig kong tawag ng amo kong babae. Bigla akong napatakbo sa pintuan at nasalubong ko ang madam ko na papasok na rin pala sa kwarto namin. “Come” ang sabi lang nya, kaya agad akong sumunod sa kanya. Isinama ako ng amo ko sa kusina na maluwang at puro stainless ang mga patungan at lababo. Sadyang pang mayaman ang mga gamit nila, naisip ko. “This is our kitchen, this is where you will cook, you know how to cook?” Yes ma’am lang ang naisagot ko sa kanya. “OK, make yourself busy, clean this kitchen first.” ‘Yun ang naging unang trabaho ko pagdating sa bahay ng amo ko, linisin ang malaking kusina nila. TO BE CONTINUED

Posted in Buhay OFW | Tagged , | Comments Off on Ang Pagbabalik, Part 3 of 11

Ang Pagbabalik, Part 2 of 11

Photo by Mohammad Al Sali

By LEE CANETE – IKA-DALAWANG YUGTO – MGA AHAS NG AHENSYA

Nagulat ako sa tapik sa akin ng kasama kong taga agency, si Ate Mirriam kung tawagin naming mga aplikante. “O, ingatan mo yan, huwag mo bubuksan ha. Pagdating mo dun susunduin ka ng taga Agency, ibigay mo sa kanila ‘yan.” Sabay abot ng isang brown envelope na may lamang mga papeles daw. “Pirmahan mo ito” sabi naman sa akin ni Ate Judy, kasamahan sa ahensya ni Ate Mirriam, at inilahad ang puting papel na wala namang nakasulat. Tinanong ko sya kung ano ‘yun at para saan. Sabi nya para sa katibayan daw na napaalis na nila ako. Wala na raw kasing oras para magawa at gagawin na lang nya pagbalik nya sa agency, sagot naman ni Ate Mirriam. Dahil sa tiwala naman ako kay Ate Mirriam ay pinirmahan ko na rin ang blangkong papel.

Sa loob ng eroplano, hindi ako mapakali. Bukod sa unang pagkakataon ko lang makasakay ng eroplano ay nandun pa rin ang kaba sa aking dibdib at lungkot na nadarama. Ngayon ko naisip na sana di na lang ako umalis. Buong byahe ay hindi man lang ako naka-idlip, nalibang ang isip ko sa panonood ng mga pelikula sa malaking screen sa harapan ko. TO BE CONTINUED

Posted in Buhay OFW | Tagged , | Comments Off on Ang Pagbabalik, Part 2 of 11

Ang Pagbabalik, Part 1 of 11

Photo by Mohammad Al Sali

By LEE CANETE – UNANG YUGTO – ANG PAGLAYO

Hindi ko mapigil ang lungkot at kaba na aking nararamdaman, ngayon na ang araw ng paghihiwalay namin ng aking mga anak. Ilang beses kong pinag-isipan kung makakaya ko ba ang hirap na susuungin ko sa lugar na ni sa panaginip ay hindi ko napuntahan. Walang patid ang tulo ng aking luha habang mahigpit kong yakap ang aking mga anak, si Angel tatlong taong gulang at ang aking bunsong si Adrian isang taong gulang pa lamang. Wala silang kamuwang muwang kung bakit ganun na lang ang aking pag-iyak habang yakap silang dalawa. Sa murang isipan nila ay hindi pa nila naunawaan na magkakawalay kaming mag-iina sa mahabang panahon, dalawang taon kung tutuusin. Nakatakda akong tumungo sa bansang Kuwait upang magtrabaho bilang isang katulong.

Ako si Marina, 25 taong gulang, isang karaniwang maybahay. Tubong Isabela. Lumaki at nagka-asawa sa isang baryo na nalimutan na yata ng salitang kaunlaran. Kung hindi lang sana dahil sa asawa kong wala yatang ambisyon sa buhay ay hindi talaga ako mag-iisip na mangibang bansa. Pero dahil bukod sa batugan at lasenggo na ay sugarol pa. Kumita man ng konti sa pakikisaka uubusin din halos lahat sa sabong at inom. Ni hindi man lang maibili ng bagong tsinelas ang mga anak namin. Kaya kapag anihan ay nakiki-gapas na rin ako para kahit paano ay may maiuwing palay na syang kabayaran sa pag-gapas ko maghapon.

Nang minsang magawi sa baryo namin si Aling Conching na Recruiter at nag-alok na sasamahan akong mag-apply para makapag-abroad ay hindi na ako nag dalawang isip pa, pikit matang tinanggap ko ang alok nya. Kahit masakit sa loob ko na maisip na maiiwan ko ang mga anak namin. Kahit alam kong hindi sapat ang aking pinag-aralan dahil hanggang Grade 6 lang ang inabot ko, na hindi ko man lang nagawang matapos.

Sa loob ng tricylcle wala pa ring tigil ang aking pag-iyak, basang basa na ang hawak kong bimpo sa walang tigil na pagpatak ng aking luha, habang panay ang himas sa likod ko ng kapatid kong maghahatid sa akin sa Terminal ng bus. Luluwas ako ng Maynila upang tumuloy muna ng ilang araw sa boarding house ng Agency hanggang sa araw ng pag-alis ko at ng iba pang aplikante. TO BE CONTINUED

Posted in Buhay OFW | Tagged , | Comments Off on Ang Pagbabalik, Part 1 of 11

The Media’s Obsession With Zayn Malik’s Faith

zayn

Many celebrities have publicly announced their outrage about the conflict in Gaza Strip, with roughly 40 percent of the population forced to flee their homes by Israeli forces. However, the majority of publications, including the Washington Post, has decided to single out Zayn Malik for his “#FreePalestine” tweet four days ago.

Zayn Malik, when in the headlines, can never go without a reporter mentioning his Muslim faith. This pattern continued when he joined a number of celebrities expressing support of those suffering in the Gaza conflict. The Washington Post‘s J. Freedom du Lac spends the last third of a recent article on Malik’s Muslim faith, saying “it should be noted” and that it gives Malik “a closer connection” to the conflict in Palestine. It isn’t until we get to the end does du Lac provide a link on the Israeli-Palestinian conflict. Instead, he chooses to ignore the atrocities of the situation and focuses on a moot point

Aside from diving into Malik’s faith and recounting his experience on being raised Muslim, Du Lac gives little to no explanation on how Malik’s faith gives a “closer connection” in comparison to the other celebrities.

If Zayn Malik tweeted, “As a Muslim, I say #FreePalestine” it would be different.

But he didn’t.

Malik’s support for Palestine isn’t necessarily tied to his Muslim identity. Sympathy towards the suffering of Palestinians isn’t one that is based solely on Muslim identity. Seeing photos of four dead children on the beach in Gaza is enough to make any human being, regardless of faith, enraged at the atrocities committed against innocent lives. To claim that Malik’s Muslim faith gives him a “closer connection” to the conflict is to make the assumption that Malik’s intentions for his tweet in favor of Palestine stem only from the fact that he is Muslim. That’s insulting.

If religion is truly a case here for someone’s support for a side on this conflict, then it would make sense for du Lac to elaborate on Dwight Howard’s devotion to Christianity. The star of the Houston Rockets did state that he wants to “raise the name of God within the league and throughout the world” before he was drafted by the NBA in 2004. And Christianity does have a strong history in the Holy Land and there are several Christian-based organizations like Christians United for Israel and Christians United for Palestine, but it wouldn’t make sense to provide a linkage between Howard’s faith and his outrage on the conflict. Why? Simply, because Howard doesn’t have any affiliation or made any public contribution to Christian-based Palestinian organizations as of yet.

That’s the same for Malik. There’s no evidence that Malik is part of a Muslim-based organization that provides humanitarian assistance to Palestine nor does he have any family members living in the region. There’s no reason to say the singer has a “closer connection” than other celebrities other than the underlying intention to delegitimize his support for Palestine.

If the media is looking for another interesting story about celebrities getting involved in the Israeli-Palestinian conflict, there are different angles to approach this story that are far more newsworthy. They can still include Zayn Malik, and perhaps discuss that while he’s come out publicly in support of a nation in peril, Simon Cowell, who’s credited for the success of One Direction and “should also be noted” is Jewish, donates $150,000 to the Israeli Defense Force.

As Vox’s Zack Beauchamp recently wrote, Americans who are invested in this conflict often view the debate surrounding the Israeli-Palestinian conflict so tribally that “even basic analytic issues become deeply, inextricably divisive.” Malik is an Englishman hailing from Bradford, and rarely makes public statements of his faith on Twitter. There isn’t any tribal viewpoint from Malik unless it’s coming from du Lac and company’s reporting.
In an interview published on Britain’s Mirror.co.uk, Malik said that he believes religion should be a quiet matter: “I believe that your religion should be between you and whoever your belief is in. I don’t think you should stick it in people’s faces. I think you should just keep it to yourself and that’s how I’ve always been with it”.

Unfortunately, he won’t be able to keep it to himself.

This media uproar is only just a glimpse of the media’s obsession with Zayn Malik’s Islamic faith. And thus, he’s been imposed upon this rigorous duty that none of his band members have to deal with, one that he never asked for, of becoming a representative of the global Muslim community. His identity as a global pop sensation and his “bad boy” image will always be degraded by fitting within the media’s limited box of Muslim-ness. As long as the media singles out his faith, he will forever live with the fact that his political or social stances will be tied to his Muslim beliefs. No matter how many charities he donates to, or the number of people he’s touched with his music, he’ll never be seen for the value he brings to the world. He’ll never be seen beyond his Muslim faith.

(by Sarah Harvard, huffingtonpost.com)

Posted in muslims on the news | Tagged | Comments Off on The Media’s Obsession With Zayn Malik’s Faith

Mariah Mah’s mission in China

wxWzNMI

It Is a little-known fact that millions of Muslims have called China home over the past 1,400 years. Islam was first introduced peacefully to china in 616/617 during the Tang dynasty. The first Muslims in China were traders and soldiers who later integrated into society.

Despite the suppression of religion during the Cultural Revolution and other periods in China’s history, 23 million Muslims live across the vast country today, with the largest populations in the western provinces of Gansu, Ningxia, Qinghai and Xinjiang, according to the Pew Forum on Religion and Public Life. Many of them live in poverty in rural villages.

Mariah Mah, a retired Singaporean educator in her 60s, has been working tirelessly in the past 18 years to improve the lives of Muslims in China. Named by the Royal Islamic Strategic Studies Centre as one of the 500 most influential Muslims in the world in 2009, March dedicates her life to humanitarian work.

A Muslim by birth, Mariah comes from a lineage of Chinese Muslims whose ancestors were Uighurs, a Turkie ethnic group and minority race in China. Her father, a trader, was born in Shanghai and migrated to Singapore in the early 1940s. Despite the long migration, he maintained ties with his relative in China; Mariah herself has retained this bond till today.

o2X4obH

What is QURBAN? 

Upon receiving such a command in his dream, Prophet Ibrahim prepared to offer his son Ismail to God. But this was only God’s test: the angels replaced Ismail with a sacrificial animal.

To commemorate Prophet Ibrahim’s great act of devotion to God, today, for those who can afford to Muslims all over the world sacrifice goats, sheep, cows and camels on the first three days of Eid ul-Adha. This falls from the 10th to the 12th of Dhul Hijjah, the 12th month of the Islamic calendar. The meat is then distributed equally in thirds: to the poor and hungry; to relatives and friends; and to the self and the family.

Because their father was a devout Muslim and had been taught the Qur’an since the age of seven, Mariah and her siblings were raised in a religious environment. Her avid interest in Islam as a religion for humanity was reawakened after her pre-university education. She decided to pursue a degree in Islamic studies at the University of Malaya on a scholarship awarded by the Singapore government. After graduating with a second upper class honours degree, she became a teacher and continued in the profession for 30 years.

While attending university, Mariah learnt Arabic Islamic history, the hadiths, the Qur’an and Islamic philosophy and law. Amazed at the great legacy that Islam had given the world at a time when Europe was still in the Dark Ages, she decided to spend her life learning and teaching Islam to as many people as possible. She remains dedicated to her goal today, which has inspired the multipler humanitarian projects that she carries out in China.

wx7vWPO

A Helping Hand

Mariah’s foray into humanitarian work began on her first visit to China in the early 1990s, when the Chinese government began opening up more regions to tourism. While the rest of China was undergoing increasing development, she noticed that the living standards of many Muslims were not improving accordingly.

‘Muslims were living in abject poverty as farmers in dry, arid, mountainous regions where the only source of water was from the rain and, if fortunate, water from the well, ‘she recalls. ‘I then decided together with my brother that we should help our poor Muslim brothers. We started by giving them zakat and sheep for Qurban. The Muslims there were so grateful as they hardly could afford to eat meat.’ Since then, Mariah and her brother, Jaafar, have officially set up two government-registered, non-governmental organisations (NGOs) in china: Zhang Jiachuan Charity Services in Gansu Province, and Xiji Charity Services in Ningxia Province. Through these NGOs, Mariah has sponsored the education of hundreds of poor undergraduates; funded wages of madrasah teachers; set up masjids, orphanages, preschools and reservoirs; paid for medical expenses for poor and ill villagers; and distributed zakat, iftar meals and Qurban meat to villages across China.

Although the two NGOs support many projects, Mariah places the greatest priority on education. ‘It’s only with education that we can hope to break through the vicious cycle of poverty,’ she affirms. Financial constraints, however, mean that many capable Muslim students in China are not able to continue with their education, despite qualifying for university placement. To alleviate this problem, Xiji Charity Services funds about half the cost of a tertiary education for 200 children of poor farmers at a time, amounting to US$325 to US$410 per student per year. Sadly, although many have achieved success and benefited from the programme, limited funding has meant that other applicants have been turned away.  Still the scholarships have encouraged many poor students to strive for a tertiary education that would otherwise be closed to them.

Beside the scholarships, Mariah shows her dedication to improving education standards of Muslims in China by sponsoring the salaries of madrasah teachers. She has also set up five preschools in poor villages as well as literacy education centre where poor children and woman are offered free education in Qur’an reading and Arabic, and a basic school curriculum in Chinese up to Primary 4. For its part, Zhang Jiachuan Charity covers the education of 800 poor students while conducting activities such as distributing zakat and carrying out Qurban and water projects.

Mariah points to the annual Qurban project as the one that she is most proud of. ‘We revived the fifth pillar of Islam – the spirit of sacrifice to Allah as exemplified by Nabi Ibrahim – in the locals. Now many Muslims have started giving their Qurbani sheep or cows to the poor!’

IdJCzsx

A Glimpse Beyond

Like other charities, Zhang Jiachuan Charity Services and Xiji Charity Services rely on donations to carry out their activities. In order to raise more money for their charities, Mariah and Jaafar decided in 1994 to use their expertise in the region to source local tour partners that would organise ‘China Muslim’ tours for people interested in visiting China’s Muslim-populated regions.

That idea spawned Silaturrahim Tours, a charity-oriented, non-profit tour agency that provides niche services to Muslims who would like to tour China on holiday and network with Muslims in China. Unlike most tour agencies, Mariah ensures that every last bit of profit from the operations is put into the charities. ‘Since my brother has his own business and I was a professional teacher, we did not have to depend on the proceeds of tours for our living. So whatever profits we earn we donate to help the underprivileged Muslims in China.’ she explains, adding. ‘That was why we called it “charity-oriented tours”.”

The tours are conducted by experienced English speaking guides across Beijing, Xi’an, Inner Mongolia, Yunnan, the Silk Road, Xinjiang, Guilin, Shanghai and Hong Kong, and can be customised upon request. The most popular is a 10-day journey across Beijing, Xi’an, Linxia and Lanzhou, home to a tour stop favourite, the ‘best Muslim preschool in the world’. Students here learn three languages: Arabic, English and Chinese. Within two years, some will even become hafiz, meaning they have memorised the Qur’an in its entirety.

The company also does Qurban and Aqiqah tours every year, which take travellers to villagers where donors sacrifice sheep and cows to feed poor Chinese villagers. Kamariah Yusoff, a participant on the Qurban tour in 2010, says it opened her eyes to village life in China. ‘I could get first-hand experience to get to know more of the local community, its people, practices, culture and challenges – especially the Chinese Muslim community.’

Despite her age, Mariah has no plans to slow down and continues to work 18 hours a day. She has hopes that the charities will grow and that she’ll be able to support more Muslim undergraduates who will attain iman(belief) and taqwa(God-consciousness), thus breaking the poverty cycle. ‘In the future, if these scholars can get into the government administration, I am confident that they will make excellent officials for their country. I hope that our Muslim students will be role models for the rest of the society, insha’Allah!’

QkFEwzd

(chinamuslim.net)

 

Posted in culture | Tagged | Comments Off on Mariah Mah’s mission in China

Ṣalāh, Pagkain ng Kaluluwa ng Tao

%d8%a7%d9%84%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa%d9%8a%d9%86-300x214

Kung papansinin nating mabuti, ang katawan ng tao ay mayroong dalawang bahagi, at ang bawat bahagi nito ay nangangailangan ng pagkain upang maging malakas. Sa madaling salita ay ang dalawang bahaging ito ay ang pisikal na bahagi at ang ispirituwal na bahagi ng katawan. Ang pisikal na bahagi ay pinakakain ito sa pamamagitan ng mga pagkain tulad ng kanin, tinapay, karne at tubig o anumang mga pagkain upang maging malusog ang katawan. Kaya kung pinakakain ang pisikal na bahagi ay gayon din ang ispirituwal na bahagi nito, kailangan ding pakainin ito upang maging malusog at malayo sa pagkakasala, at ang pagkain nito ay ang pagsasagawa ng Salâh o kaya’y ang pagsamba sa Allǎh (Subḥānahu wa Taȁlā).

Ayon kay Abū Hurayrah (kalugdan siya ng Allǎh) kanyang sinabi: narinig ko ang Sugo ng Allǎh (Ṣalla-Allǎhu Àlayhi wa Sallam) na nagsasabi: “Ano sa tingin ninyo, kung may isang ilog sa tabi ng pintuan ng isa sa inyo at doon naghuhugas (o naglilinis) ng limang beses bawat araw, mayroon pa kayang matitirang dumi sa kanya?” Sinabi nila: wala na pong matitirang dumi sa kanya. Sinabi niya: “Iyan ay katulad ng limang beses na pagsasagawa ng Salâh, tinatanggal ng Allǎh ang kasalanan.” Napagkasunduan ang Ḥadeeth na ito nina Al-Bukhāri at Muslim, Tingnan ang Sharḥ Riyāḍuṣ Ṣāliḥeen, Ḥadeeth 1/1042, Ikatlong Bahagi, Pahina 264.

Samakatuwid, ang tao ay naliligo o naghuhugas para maging malinis ang pisikal na bahagi ng kanyang katawan, gayon din ang ispirituwal kailangang linisin ito sa pamamagitan ng pagsasagawa ng Salāh.

Ṣalāh, Pagkain ng Kaluluwa ng Tao

Posted in new-muslims-info | Tagged | Comments Off on Ṣalāh, Pagkain ng Kaluluwa ng Tao

Ang Wuḍu at ang Pamamaraan Nito

ablution-300x221

Bago isagawa ng sinumang Muslim ang Ṣalāh o pagdarasal, kailangang maging malinis siya at dalisay. Ang pagkakadalisay ay maaaring makamtan ito sa pamamagitan ng pagliligo ng buong katawan o kaya’y sa pagsasagawa ng Wuḍu. Ang ibig sabihin ng Wuḍu ay ang paghuhugas sa ilang partikular na bahagi ng katawan sa pamamagitan ng malinis na tubig na kailangang ayon sa pagkasunud-sunod at tuluy-tuloy. Ito ay isang patakaran bago isagawa ang Ṣalāh. Sabi ng Allǎh (Subḥānahu wa Taȁlā) sa banal na Qur’ân:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا قُمْتُمْ إِلَى الصَّلاةِ فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ إِلَى الْمَرَافِقِ وَامْسَحُوا بِرُءُوسِكُمْ وَأَرْجُلَكُمْ إِلَى الْكَعْبَيْنِ. سورة المائدة

Ayon sa kahulugan ng talatang ito: “O kayong mga nananampalataya, kapag kayo’y nagnanais magsagawa alāh ay hugasan ninyo ang inyong mukha at ang inyong mga kamay hanggang sa siko, haplusin ninyo (ng basang palad) ang inyong ulo, at hugasan ninyo ang inyong mga paa hanggang sa bukong­-bukong.” (Al-Māidah 5:6)

Ang pamamaraan ng Wuḍu ay ang mga sumusunod:

  1. Kailangang magkaroon ng Niyyah (Layunin) sa sarili na magsagawa ng Wuḍu at huwag na bigkasin ito.
  2. Banggitin ang Bismillǎh (Sa Ngalan ng Allǎh) bago magsimula.
  3. Hugasan ang dalawang kamay ng tatlong beses, mula sa dulo ng mga daliri hanggang sa pulso, tiyaking ang lahat ng bahagi pati na ang pagitan ng mga daliri ay mabasa ng tubig.
  4. Magmumog ng tubig ng tatlong beses, kanang kamay ang gamitin sa pagmumog.
  5. Hugasan ang ilong sa pamamagitan ng pagsinghot ng tubig ng tatlong beses, at isinga ang tubig na ipinasok sa ilong.
  6. Hugasan ang mukha o maghilamos ng tatlong beses hanggang sa mga tainga, nuo at baba kasama na ang balbas.
  7. Hugasan ang mga braso ng tatlong beses, mula sa pulso hanggang sa siko, kanan ang mauna bago ang kaliwa.
  8. Haplusin ng basang kamay ang ulo ng isang beses lamang, mula sa tinutubuan ng buhok sa nuo hanggang sa batok nito at pabalik, pagkatapos ay haplusin ang mga tainga.
  9. Hugasan ang mga paa ng tatlong beses, mula sa dulo ng mga daliri hanggang sa bukong-bukong, kanan ang mauna bago ang kaliwa.

Pagkatapos maisagawa ang Wuḍu ay bigkasin ang: “Ash-hadu an Lā ilāha illa-Allǎh, wa Ash-hadu anna Muammadan Àbduhu wa Rasooluh” – ang kahulugan nito sa tagalog – Ako ay sumasaksi na walang Diyos na karapat-dapat sambahin maliban sa Allǎh, at ako ay sumasaksi na si Muḥammad ay Kanyang Alipin at Sugo.

Ang Wuḍu at ang Pamamaraan Nito

Posted in new-muslims-info | Tagged | Comments Off on Ang Wuḍu at ang Pamamaraan Nito

Lhaven Photography, by Al Sali

22

Back Cover, Issue 61, 1st Qtr 2014

Posted in Back Cover, Pinoy's Corner | Tagged | Comments Off on Lhaven Photography, by Al Sali

Silip Balita

21

p.21, Issue 61, 1st Qtr 2014

 

Posted in From Awake!, Silip Balita | Tagged | Comments Off on Silip Balita

Ang Sistema ng Nabigasyon ng Bar-Tailed Godwit – May Nagdisenyo Ba Nito?

20

p.20, Issue 61, 1st Qtr 2014

Posted in From Awake!, SARI-SARING KAALAMAN | Tagged | Comments Off on Ang Sistema ng Nabigasyon ng Bar-Tailed Godwit – May Nagdisenyo Ba Nito?

Believe It Or Not: Risking Their Lives to Reach School

18

p.18-19, Issue 61, 1st Qtr 2014

Posted in Believe It or Not | Tagged | Comments Off on Believe It Or Not: Risking Their Lives to Reach School